2007 ako ay naka istasyon na sa W Hotel bilang isa pa din valet. Medyo gumanda ganda ang sitwasyon, marami kang taong nakikilala at nakikita, ngunit hindi pa din ako nakakauwi sa Pilipinas at medyo matagal tagal na kaming hindi nagkikita ng aking girlfriend puro sa computer lang. Lumilipas ang mga araw gumanda ang kita. dumating nanaman ang pasko at bagong taon na ako ay nasa trabaho, pinipilit ko makaipon para ako ay makauwi sa taong 2008. Dumating ang May ng 2008 ako ay nagkaroon ng isang linggong bakasyon ngunit ako ay nagpaalam sa aking boss na kung pwede ay payagan niya ako magbakasyon ng tatlong linggo dahil ako ay magpapakasal. Sa aking paguwi kami ay nagpakasal ng aking girlfriend. Akala ko eh magiging ok ang lahat ngunit pagalis ko eh iba na ang aking pakiramdam, bakit parang ayaw ko na bumalik sa america? Hindi matumbasan ng pera ang aking kasiyahan pag ako ay nasa sariling bansa at kasama ko ang mga mahal ko sa buhay. Sapilitan, masama man sa loob ko umalis ulit ako at bumalik sa trabaho bilang valet pa din sa W Hotel. Taong 2008 ng December nagfile ako ng petition para sa aking misis na makarating dito. 2009 muli akong napagbigayn makauwi, ngunit napansin ko eh na ang tingin na saakin ng karamihan eh\h mayaman, madaming pera. Ang hindi lang nila alam ang hirap at lungkot na pinagdadaanan ko sa araw araw na buhay ko sa bansang America pamasahe pa lang mauubos na ang ipon mo kaya karamihan ay ilang taon nang hindi nakakauwi. Katulad ng mga kaibigan at katrabaho kong mga Pinoy, isang taong pagiipon isang buwang kasiyahan lang ang katumbas sa simpleng pagkain mo ng fishball at lugaw sa kanto o pagbili ng pandesal sa umaga at pakikipag kwentuhan sa labas, kahit mainit ang panahon iba talaga ang saya at pakiramdam pag nasa Pilipinas ka. Karanasan habang bagsak ang Amerika, hirap ng sitwasyon ng bumagsak ang Amerika madami ang nawalan ng trabaho isa na ang aking tiyahin na katulong ko sa pagbayad ng mga kailangan bayaran. Taong 2009 ng mga August, tinamaan ako ng gout sa aking paa ngunit kailangan pa din magtrabaho dahil sa bayarin at para makaipon ulit ng pang uwi sa 2010. Kailangan tiisin ang sakit na nararamdam at wag isipin ang sakit ng paa ngunit humantong sa talagang masakit na masakit na ngunit swerte nanaman dahil nangangailangan ang boss ko ng isang empleyado na tumao sa garahe namin bilang isang kahero at dahil sa aking sitwasyon ako ay nilagay doon sa loob ng garahe bilang taga singil lang ng bayad.